– پژوهش دکتری و پسادکتری در حوزه بیومیمتیک مغزی: در مرحله پسادکتری، تحقیقات تخصصی روی شبیه‌سازی عملکرد مغز انجام دادم، با تأکید بر انعطاف‌پذیری عصبی و مشکلات یادگیری در بخش‌هایی مانند هیپوکامپوس (نواحی CA1، CA3 و dentate gyrus) و کورتکس پیشانی (DLPFC و VLPFC)، و بهره‌گیری از الکتروانسفالوگرافی (EEG) با الکترودهای پوستی برای بررسی و مدل‌سازی فرآیندهای ذهنی.

– دانش تخصصی در سازوکارهای عصبی یادگیری: پژوهش کردم که روش‌های مطالعه نامناسب چگونه انعطاف‌پذیری سیناپسی، از جمله تقویت طولانی‌مدت (LTP) در هیپوکامپوس و تنظیم دوپامین در گانگلیون‌های پایه (striatum) را کاهش می‌دهند، که این امر مهارت من در اصطلاحات علمی و ساختارهای مغزی را برای تقویت حافظه و توجه برجسته می‌کند.

– ادغام روان‌شناسی با نوروساینس: با بررسی فعالیت بیش از حد آمیگدالا (نواحی BLA و CeA) در شرایط استرس پایدار، نظریه‌های روان‌شناختی یادگیری را با مدل‌های بیومیمتیک پیوند زدم و دیدگاه‌هایی در مورد حافظه احساسی و تمایل توجهی برای کاربردهای میان‌رشته‌ای ارائه کردم.

– پیاده‌سازی عملی EEG: توسعه و کاربرد سیستم‌های EEG غیرتهاجمی با الکترودهای Ag/AgCl بر اساس استاندارد 10-20 بین‌المللی، برای نظارت لحظه‌ای بر نوسانات تتا و اثرات تولید نورون‌های جدید بر الگوهای مطالعه و مدیریت شناختی.

– پتانسیل مشارکت: قادر به حمایت از پروژه‌های روان‌شناختی فراتر از مرزهای کلاسیک، با استفاده از روش‌های بیومیمتیک برای ارتقای راهبردهای یادگیری، همراه با تجربه عملی در اختلالات محور HPA و عملکردهای اجرایی در PFC برای تحقیقات و همکاری‌های مشترک.

در نهایت: ترکیب روان‌شناسی با علوم نوروساینس بیومیمتیک می‌تواند به طور چشمگیری در شخصیت‌شناسی طرف مقابل کمک کند، زیرا با تحلیل نواحی مانند آمیگدالا و PFC، الگوهای عاطفی و رفتاری را شناسایی کرده و ساختار یادگیری فرد را (مانند وابستگی به LTP یا نوسانات تتا) می‌شناسد. این ادغام نوع یادگیری (مانند دیداری، شنیداری یا عملی) را بر اساس پلاستیسیته عصبی تعیین می‌کند و راهکارهایی مانند تمرین‌های EEG-محور یا مدیریت استرس HPA برای بازسازی مغز ارائه می‌دهد، که در نهایت به بهبود تمرکز، حافظه و انعطاف‌پذیری شناختی کمک شایانی می‌نماید.